Γιώργος Λεκάκης

Ο απροσδόκητος θάνατος του πατέρα του όμως, τον αναγκάζει να εγκαταλείψει τα πάντα και να αναζητήσει μεροκάματο. Κι αφού το πρωί πήγαινε σχολείο, η δουλειά θα έπρεπε να είναι νυχτερινή. Σκέφτηκε τότε την δουλειά στις εφημερίδες, που ήξερε καλά ότι ήταν νυχτερινή, από τους μετανάστες στην Γερμανία.

Από πολύ μικρός στάθηκε τυχερός να μαθητέψει πλάι σε "δασκάλους" της δημοσιογραφίας και του λόγου, όπως ο Δημήτρης Ψαθάς και ο Κώστας Πρετεντέρης, οι οποίοι και τον "έμπασαν" στη δημοσιογραφική οικογένεια. Σ' αυτούς τον είχε γνωρίσει ο θείος του, αδελφός του παππού του [1], Μιχάλης Α. Μιχαηλίδης, πρώτος πρόεδρος του Πλατέος κι αργότερα πολιτευτής της Αριστεράς και για κάποιο διάστημα εκδότης του περιοδικού "Μπουκέτο". Έτσι, η πρώτη εφημερίδα, στην οποία εργάζεται, ως δόκιμος ακόμη, ήταν "Τα Νέα" (ρεπορτάζ Πειραιά, πλάι στον Γ. Κόμη) και μετά η "Ελευθεροτυπία".

Ολοκληρώνει τις σπουδές του στο Μόναχο και επιστρέφοντας γνωρίζεται με τον Μάνο Λοΐζο, ο οποίος του αλλάζει ριζικά τον τρόπο σκέψεως, γραφής, αλλά και ζωής του. Έτσι μπαίνει σιγά-σιγά και στον χώρο του τραγουδιού.

Ως δημοσιογράφος έχει εργασθεί στις εφημερίδες «Ρωμιοσύνη» και, πλην των προαναφερομένων, στο «Κέρδος» (1985-94), στην «Νέα Αυριανή» (στήλη χρονογραφήματος «Ήχος πλάγιος» 1997), στην «Θεσσαλονίκη» (στήλη «Πάνω απ’ τ’ αυλάκι» 1998), και ως αρχισυντάκτης στις «Χρυσές Σελίδες» του «Ελεύθερου Τύπου» (1995). Από τον Μάρτιο του 2000 αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Ελευθερία» του Λονδίνου, όπου κρατάει τη στήλη «Ελλάδος μεγαλείον», καθώς επίσης και σε μια σειρά επαρχιακών εντύπων:

• «Αγώνας» Κρήτης,
• «Βήμα» Αιγιαλείας,
• «Έκδοση» Ελασσόνος,
• «Ενδοχώρα» Αλεξανδρουπόλεως,
• «Ενημέρωση» Ιονίων νήσων και Δυτικής Ελλάδος,
• «Ευβοϊκό Χωριό» Ευβοίας,
• «Ηπειρωτικό Μέλλον» και «Ηπειρωτικά Νέα» Ηπείρου,
• «Ματιές» και «Παρατηρητής» Αργολίδος,
• «Μεσόγειος» Κρήτης,
• «Πρόοδος» Ρόδου,
• «Χρόνος» Κομοτηνής,
• «Χρονικά Κισάμου και Σελίνου» Χανίων, κ.ά.

Θέματά του, πάντα, ο πολιτισμός και δη ο ελληνικός κατά τόπους.

Από το 2001 κατέγραφε τα ήθη και τα έθιμα της Ελλάδος, μέσα από την σελίδα «Λαογραφία» του «Έθνους της Κυριακής». Επρόκειτο για την μοναδική συστηματική στήλη λαογραφίας στον ελληνικό Τύπο. Από το 2003 στην ίδια εφημερίδα γράφει την στήλη «Ελληνικό Λεξικό».

Στο περιοδικό “Primus” έγραφε και επιμελείτο ένα ειδικό ένθετο με τίτλο «Οι κρασοπόλεις της Ελλάδος», με την ιστορία και τη λαογραφία πόλεων και περιοχών που παράγουν ξεχωριστό και φημισμένο οίνο.

Από το 2005 αρθρογραφεί στο περιοδικό «Γεωτρόπιο» της «Ελευθεροτυπίας» του Σαββάτου, όπου συστηματικά και με την συνεργασία του Λυκείου Ελληνίδων έχει δημοσιεύσει σειρά λαογραφικών άρθρων σχετικών με τις παραδοσιακές φορεσιές, κ.ά.

Έχει αρθρογραφήσει επίσης και σε πολλά περιοδικά («Αγορά», «Ελληνική Αγωγή», «Ελληνικό Πανόραμα», «Ελληνόραμα», «Εξάντας» Βερολίνου, «Έρευνα», «Ιατρικός Τύπος», «Ιδεοθέατρον», «Ιστοριογνωσία», «Νέμεσις», «Νόστος», «Πάλκο», «Πάντα», «Τεχνική Εκλογή», «Τότε», κ.ά.).

Ήταν διευθυντής και αρχισυντάκτης στο μουσικό περιοδικό «Stereo» (1983-85), το κλαδικό-εμπορικό «Βιτρίνα» (1989-91), το καλλιτεχνικό «Πίστα» (το 1996) και το τηλεοπτικό «Relax TV» (1996), και πάντα το κύριο θέμα του ήταν τα πολιτιστικά.

Έγραφε, επίσης, το σενάριο του πρώτου καθαρά ελληνικού πολιτικού κόμικ "Ο Καρμανλιάν και οι τρεις κομματοφύλακες" (σκίτσα Θ. Μουτζουρίδη).

Άρθρα του συμπεριέλαβε η δίτομη έκδοση «Εγκυκλοπαίδεια των Ελλήνων» (εκδ. «Κάδμος», 2007). Αποσπάσματα από άρθρα του, κριτικές, συνεντεύξεις και μελέτες του έχουν συμπεριλάβει σε βιβλία τους και πολλοί καλλιτέχνες (όπως η Δήμητρα Γαλάνη στο "Άνω τελεία", η Καίτη Γκρέυ στο βιβλίο που έγραψε γι' αυτήν ο Γιάννης Φλέσσας, με τίτλο τ' όνομά της, το 1994, κ.ά.).

Από το 1992 είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ).

Από το 1983 εργάζεται σε διάφορους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Αρχίζει από την ΕΡΑ-4 ("Μουσικό μωσαϊκό") και μεταπηδάει από τους πρώτους στην "ελεύθερη ραδιοφωνία" το 1986:

• Στο  "Κανάλι  1" του Πειραιώς ("Τέχνη είναι... θα περάσει"),
• το "Ράδιο Καταναλωτής" ("Κάθε μέρα 1 με 3" και "΄60ήταν και πέρασε"),
• το "Ράδιο Όλυμπος" ("Και τώρα σόδα... για να… χωνέψετε το ελληνικό τραγούδι" και "Δισκομανία"),
• το "Ράδιο Βερόνικα" ("Τα ονειροδρόμια της βροχής"),
• το «Ράδιο Ηρόδοτος» («Πανσέληνη Ελλάδα»), κ.ά.

Τις εκπομπές του αναμεταδίδουν πολλοί ραδιοφωνικοί σταθμοί στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Τον Φεβρουάριο του 1994 γιόρτασε τα 10 του χρόνια στο ραδιόφωνο, σε μια βραδιά στην οποία παραβρέθηκαν όλοι: Φίλοι, συνεργάτες, και τραγουδιστές, που έχουν τραγουδήσει τραγούδια του και βραβεύθηκε για την προσφορά του, από τη Διαβαλκανική Επιτροπή Μουσικής, την Ένωση Ελλήνων Διευθυντών Χορωδίας, Χορωδών και Χορωδιών και την Πανελλήνια Ένωση Καθηγητών Μουσικής.Το 2008-2009 έγραφε και επιμελείτο το πεντάλεπτο «Για τα πανηγύρια» στην εκπομπή «Έξοδος» του "Καναλιού 1" του Πειραιώς.

Τον Σεπτέμβριο του 2003 ο Σύνδεσμος των εν Ελλάδι Τουριστικών και Ταξειδιωτικών Γραφείων (HATTA) διοργάνωσε, όπως κάθε χρόνο, μεγάλη βραδυά για τον τουρισμό στο Ζάππειο Μέγαρο Αθηνών, όπου βράβευσε τον Γ. Λεκάκη για «την εν γένει προσφορά του στον πολιτισμό και την πολιτιστική αρθρογραφία του».

Τον Ιανουάριο του 2010 το περιοδικό «Ιχώρ», γιορτάζοντας τα 100 τεύχη του, βράβευσε διάφορους πνευματικούς ανθρώπους για τις ελληνικές αξίες που υπερασπίζονται. Μεταξύ αυτών και τον Γ. Λεκάκη.

[1] Ο παππούς του Γ. Λεκάκη, πατέρας της μητέρας του, Ιωάννης Α. Μιχαηλίδης, ήταν ήρωας του πολέμου του '40. Πέθανε από κακουχίες πολέμου, το 1942, σε ηλικία μόλις 32 ετών. Ήταν δεινός ιππέας και κολυμβητής στον στρατό. Και όταν χόρευε ζεϊμπέκικο δάγκωνε το τραπέζι με τα δόντια του και το σήκωνε στον αέρα, με όλα τα πιάτα και τα ποτήρια επάνω! Είχε γεννηθεί στα Άδανα της Μ. Ασίας, απ' όπου ήλθε παιδί στο Πλατύ Ημαθίας. Απόκτησε ένα παιδί, την Αναστασία Μιχαηλίδου, με την Γαρυφαλλιά Πριονιστή και αργότερα ερωτεύθηκε την Σεβαστή Μπαραμπέτη, από την Κατερίνη. Οι δικοί της όμως δεν του την έδωσαν, γιατί ήταν στρατιώτης, και ο Ιωάννης την έκλεψε. Μαζί της απέκτησε δυο παιδιά, την Αικατερίνη και τον Δημητράκη Μιχαηλίδη.

Ο πατέρας του, Αβραάμ Μιχαηλίδης είχε αποκτήσει 7 παιδιά: Τον Ιωάννη, τον Μιχάλη, τον Σταύρο, την Σοφία, την Στέλλα, και την Εύα. Η μεγαλύτερη θυγατέρα του, όμως, δεν κατάφερε να μπει στην βάρκα, με τους πρόσφυγες της οικογενείας της, κι έμεινε πίσω. Αργότερα έμαθαν πως φυγαδεύθηκε στην Συρία, αλλά δεν έμαθαν ποτέ νέα της...